กลับสู่ วิถีแห่งการพึ่งตนเอง
แม่น้ำโขงมีต้นกำเนิดมาจากการละลายของน้ำแข็งและหิมะบริเวณที่ราบสูงทิเบตในบริเวณตอนเหนือของประเทศทิเบตและบริเวณมณฑลชิงไห่ของประเทศจีน ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดของแม่น้ำที่สำคัญอีก 2 สาย คือ แม่น้ำแยงซี และแม่น้ำสาละวิน แม่น้ำโขงช่วงที่ไหลผ่านประเทศจีนชาวจีนเรียกว่า “แม่น้ำหลานชางเจียง” (Lancang Jiang) ไหลผ่านภูเขาและที่ราบสูงในประเทศจีน ผ่านมณฑลยูนนานเข้าสู่สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว สาธารณรัฐแห่งสหภาพเมียนมาร์ และประเทศไทย บริเวณ “สามเหลี่ยมทองคำ” ที่อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย ไหลเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างประเทศไทยกับ สปป.ลาว ผ่านจังหวัดเชียงราย เลย หนองคาย บึงกาฬ นครพนม มุกดาหาร อำนาจเจริญ และอุบลราชธานี เป็นระยะทาง 1,520 กิโลเมตร แล้วไหลเข้าสู่ สปป.ลาว และกัมพูชา ก่อนไหลลงสู่ทะเลจีนใต้ที่ประเทศเวียดนาม รวมความยาวทั้งสิ้น 4,880 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่รับน้ำในลุ่มน้ำ 795,000 ตารางกิโลเมตร หรือ 496.875 ล้านไร่ 1
วิถีชีวิตของผู้คนสองฝั่งแม่น้ำโขง ส่วนใหญ่ดำรงชีพด้วยการประมงและการเพาะปลูกโดย พื้นที่สองฝั่งแม่น้ำโขง ในช่วงหน้าฝนน้ำจะขึ้นสูง และลดลงตามลำดับเมื่อเข้าสู่ช่วงเก็บเกี่ยวข้าว ทำให้พื้นที่ดังกล่าว ได้เกิดเป็นพื้นที่ที่มีความหลากหลายทางชีวภาพ และมีความอุดมสมบูรณ์เหมาะแก่การเพาะปลูก ด้วยตะกอนแร่ธาตุที่ไหลมาทับถมในดิน ทำให้ ในช่วงหลังฤดูเก็บเกี่ยว ชาวบ้านที่อยู่ริมแม่น้ำโขง จึงนิยมปลูกพืช ไม่ว่าจะเป็น ฝ้าย ข้าวโพด มันเทศ พืชผักสวนครัว เพื่อไว้ใช้อุปโภคบริโภคในครัวเรือน เพราะพืชสามารถเจริญงอกงามได้ดี สำหรับการปลูกฝ้ายนั้น เดิมชาวบ้าน ได้ปลูกไว้ใช้ในครัวเรือน ไม่ว่าจะเป็นทำที่นอน ผ้าห่ม ผลผลิตเหลือแล้วค่อยจำหน่ายเป็นรายได้เสริม นับเป็นวิถีการดำรงชีวิตแบบพึ่งตนเองอย่างแท้จริง แต่วิถีชีวิตและกิจกรรมเหล่านี้ นับวัน ค่อยๆ เลือนหายไปจากริมโขง ด้วยยุคสมัยเปลี่ยนไป เทคโนโลยีที่เข้ามาได้สร้างความสะดวกสบาย และความหวังใหม่ๆ จึงเหลือเพียง คนแก่ ที่ยังคงทำสิ่งเหล่านี้เป็นกิจวัตร ตามแรงกำลังที่ยังสามารถทำได้
เราคงไม่ปฎิเสธ ว่าเทคโนโลยีและความทันสมัยต่างๆ ที่เกิดขึ้น สามารถอำนวยความสะดวกให้กับมนุษย์มากมาย แต่ขณะเดียวกัน มนุษย์ไม่ควรหลงลืมศักยภาพในการพึ่งตนเอง และการเกื้อกูลธรรมชาติ การปลูกฝ้ายริมโขง นับเป็นตัวอย่างของการพึ่งตนเองและการอยู่อย่างพึ่งพิงธรรมชาติ ที่เรา… ผู้อาศัยอยู่ในสังคมสมัยใหม่ ควรได้เรียนรู้ …
ด้วยเหตุนี้ ไทเกอร์ โปรเจค จึงได้ร่วมกับ ร้านหญ้า ซึ่งเป็นผู้ประกอบการผ้าฝ้ายอินทรีย์ทอมือ ในจังหวัดอุบลราชธานี หนึ่งในผู้บุกเบิกการนำ “ฝ้ายริมโขง” มาพัฒนาเป็นผลิตภัณฑ์ที่มีความงดงาม สะท้อนวิถีที่เรียบง่ายและการพึ่งตนเอง ตามเจตนารมณ์ ของ “น้ายิน” เจ้าของแบรนด์ “ร้านหญ้า” ที่หมายถึง ชนชั้นรากหญ้า หรือ grassroots โดย ผู้ที่สนใจสามารถร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการสนับสนุนผู้ประกอบการท้องถิ่น และร่วมเฉลิมฉลองความงดงามแห่งธรรมชาติของฝ้ายริมโขง ดูรายละเอียดสินค้าเพิ่มเติม ได้ที่ https://www.facebook.com/pg/UbonTigerProject/photos/?tab=album&album_id=930158414098908
1 https://www.wwf.or.th/what_we_do/wetlands_and_production_landscape/mekongriver/
